2ºeso: T. 1: SINTESÍS + AVALIACIÓN COMPETENCIAL: 1 A 3.

  https:// epe. edebe. com/ content/ view/27672/0/0/html5/ index.html

https:// epe. edebe. com/ content/ view/27672/0/0/html5/data/01_015_ act_final_1/ index.html

1 Indica con que relato do Xénese sobre a creación do ser humano correspóndese cada afirmación.

 

 

 2 Escribe a que se refire cada unha destas dimensións e con que ou con quen se relaciona a persoa mediante cada dimensión.

NEFES:  – Relación con

BASEAR:  – Relación con

RUAH:  – Relación con

3 Escribe o nome de cada unha destas intelixencias e un exemplo de habilidade ou capacidade que a caracterice.

Intelixencia  :

Intelixencia :

Intelixencia :

4 Escribe unha noticia sobre algunha persoa que dedique a súa vida para atender a aqueles a quen a sociedade discrimina e como crees que debe ser un día da súa vida.

Pregunta 1

En que libro da Biblia nárrase a Creación?

Nos Evanxeos

No libro de  Tobías

Xénese

Pregunta 2

Como se denomina a postura que nega a evolución das especies ao interpretar literalmente os capítulos do Xénese?

Creacionismo

Evolucionismo

Negacionismo

Pregunta 3

Como se denomina a teoría que afirma que unhas especies proveñen doutras mediante cambios xenéticos?

Creacionismo

Teoría da evolución

Teoría celular

Pregunta 4

Relaciona cada termo hebreo cunha das dimensións da persoa que nos presenta o Antigo testamento.

Basear

Ruah

Nefes

A presenza de Deus no ser humano.

Relación con Deus.

O eu do home, o centro da conciencia.

Relación co mundo e cos demais seres vivos.

O ser humano na súa dimensión terrea e limitada.

Relación co outro, con todos os seres humanos.

Pregunta 5

Relaciona os conceptos espírito, corpo e alma cos termos hebreos correspondentes.

Espírito

Corpo

Alma

Nefes

Ruah

Basear

Pregunta 6

Relaciona.

Intelixencia visual-espacial

Intelixencia lingüístico-verbal

Intelixencia interpersoal

Dominio da linguaxe falada e escrita.

Destreza no uso da linguaxe para alcanzar obxectivos concretos.

Capacidade para aprender idiomas.

Dominio da percepción espacial.

Capacidade de crear experiencias visuais.

Precisión na relación cos obxectos.

Capacidade para coñecer e manexar os estados de ánimo, motivacións ou intereses dos outros.

Influencia emocional sobre os demais.

Traballo eficaz con persoas.

Pregunta 7

Relaciona.

Intelixencia corporal- cinestésica

Intelixencia musical

Intelixencia naturalista

Capacidade para coñecer e reflexionar sobre o mundo dos seres vivos, e habilidade para interactuar con eles.

Destreza para distinguir, clasificar ou recoñecer as diferentes especies.

Capacidade de empregar partes do corpo de maneira creativa e produtiva.

Habilidade no manexo eficaz de obxectos.

Boa motricidade fina e/ou grosa.

Capacidade de interpretar, compoñer e apreciar pautas musicais.

Destreza no uso do ton e o ritmo.

Sensibilidade  auditiva

1º ESO: A miña INTELIXENCIA ESPIRITUAL, PÁX 28, 1; A miña INTELIXENCIA EMOCIONAL, PÁX 29, 1 E 2

 

Taller de intelixencias múltiples 

A miña intelixencia espiritual 

 Jesús, o mestre espiritual da natureza

 Jesús de  Nazaret é o mestre espiritual da natureza. Jesús admiraba e amaba a creación como obra do seu Pai Divos. Axudáballe a rezar e a estar máis unido con Deus. E explicaba a súa mensaxe con elementos do medio ambiente. Por exemplo, nas súas parábolas ( Mt 13, 31-32 e 34). Así fortalecía a súa espiritualidade e ensinaba a desenvolver a dimensión espiritual con Deus. 

 Investiga coa Biblia 

1 En parella, copiade o cadro.

 Despois, ler cada cita e contestar á pregunta correspondente.

 Buscade as citas nunha Biblia impresa ou da internet.

 Por exemplo en:

https://www.bibliacatolica.com.br/es/#

 http://www.vatican.va/archive/esl0506/_ INDEX.  HTM 

Citas do Novo Testamento e a familia 

Que elementos da natureza noméanse? Para que os nomea Jesús?

 a)  Mt 13, 25 (…) (…)

  b)  Mc 11, 22-24 (…) (…) 

c)  Mt 6, 26-32 (…) (…) 

d)  Mt 13, 47 (…) (…) 

e)  Mt 5, 45 (…) (…)

  f)  Jn 3, 8 (…) (…) 

g)  Lc 6, 43-45 (…) (…) 

h)  Lc 15, 4-7 (…) (…)

 i)  Mc 4, 26-29 (…) (…)

  j)  Jn 8, 12 (…) (…)

O sentimento de encomio a Deus

 O sentimento de encomio é sentir a necesidade de eloxiar, con palabras e xestos, o bo que recibimos de Deus ou das persoas. 

Encomiar a Deus é falar ben del, rezarlle, cantarlle e darlle as grazas. 

Le e infórmache 

1 Le e contesta: Como se debe encomiar a Deus? «(…) 

Cantade a Deus, dando grazas de corazón, con  salmos, himnos e cánticos inspirados. E todo o que de palabra ou de obra realicedes, sexa todo en nome de Jesús, dándolle grazas a deus Pai por medio de el» (Col 3, 16-17).

 Sei creativo e comunícate

 2 Segue estes pasos e realiza / elixe unha tarxeta de encomio a Deus: 

a) Debuxa un bonito elemento da natureza ou un xesto de solidariedade coas persoas. 

  b) Escribe unha frase para explicar o motivo de encomio..   

1º Bac: T.2: arte e cultura: páx.39,12: Peregrinaxe ex/interior +páx 40,13

https:// epe. edebe. com/ content/ view/12881/0/0/flash/ index.html

🚶‍♂️

 

+http://baulitoadelrte.blogspot.com.es/2017/09/os-labirintos.html

🚶‍♂️🚶‍♂️

+ https:// francigenavia. wordpress. com/2014/09/04/peregrino-labirinto-roma-algo-mais-que-unha-viaxe-por-a- via- francigena-un-encontro-con-o- magico/

🚶‍♂️ 🚶‍♂️  🚶‍♂️

++ https:// prezi. com/ dh7 td1 uodftf/peregrinacións-e-labirintos/

+++ https://blogue. cognifit. com/é/que-é- supersticion- psicologia-conduta- supersticiosa/

12* Elaborar un informe sobre peregrinacións ou o sentido relixioso do labirinto.

13* Explicar condicións e motivos da  superstición.

3º ESO: T.2.3:APRENDO DA BIBLIA: CAMBIA A túa VIDA, Páx.27:1 E 2

 

O SEGUINTE RELATO ATÓPASE NO NOVO TESTAMENTO, NO EVANXEO DE SAN LUCAS, REDACTADO ENTRE Os ANOS 55-60 D.  C.

No país de Jesús, os publicanos eran xudeus que o Imperio romano contrataba para cobrar os seus impostos. O seu sentido da vida consistía en gañar diñeiro: enganaban aos seus compatriotas, aumentando os impostos para quedarllos. Por iso, eran odiados e vistos como uns traidores e «pecadores». ( Mt 9, 10).

3.1 Jesús de  Nazaret e  Zaqueo ( Lc 19, 1-10)

«Entrou en  Jericó e ía atravesando a cidade. Nisto, un home chamado  Zaqueo, xefe de publicanos e rico, trataba de ver quen era Jesús, pero non o lograba por mor do  gentío, porque era pequeno de estatura. Correndo máis adiante, subiuse a un  sicomoro para velo, porque tiña que pasar por alí. Jesús, ao chegar a aquel sitio, levantou os ollos e díxolle: “ Zaqueo, dáche présa e baixa, porque é necesario que hoxe me quede na túa casa”. 

El deuse présa en baixar e recibiuno moi contento. Ao ver isto, todos murmuraban dicindo: “Entrou a hospedarse en casa dun pecador”.»Pero  Zaqueo, de pé, dixo ao Señor: “Mira, Señor, a metade dos meus bens doulla aos pobres; e se defraudei a algún, restitúolle eu catro veces máis”.»

Jesús díxolle: “Hoxe foi a salvación desta casa, pois tamén leste é fillo de  Abrahán. Porque o Fillo do home veu a buscar

e a salvar o que estaba perdido”».

3.2 Quen son os personaxes

❚ Jesús de  Nazaret. 

El achégase a  Zaqueo e pídelle ir á súa casa. Alí, sen pedirlle nada a cambio, faille descubrir un novo sentido á súa vida. Así mostra que Jesús non exclúe a ninguén: coñece o interior da persoa, máis aló dos prexuízos e estereotipos. E revélase como o Fillo de Deus, salvador dos pecadores e dos rexeitados pola sociedade.

❚  Zaqueo. 

Simboliza á persoa insatisfeita que busca dar un verdadeiro sentido á súa vida. Era xefe de publicanos e un home rico, que a pesar do seu poder e a súa riqueza, non era feliz. Esta situación lévalle a coñecer a Jesús e a superar as dificultades que lle supuxo a súa decisión.

3.3 Para interpretar correctamente o relato

Jesús e  Zaqueo representan dúas formas diferentes de entender a vida, a felicidade e a salvación. Para Jesús, consiste en ser fillo de Deus, practicando o Mandamento do Amor e as  Bienaventuranzas. E para  Zaqueo, en ser avaricioso e acumular diñeiro.

Despois de acoller a Jesús, en  Zaqueo prodúcese unha conversión. Entón, descobre un novo sentido á súa vida, que se concreta en crer en Jesús e repartir parte das súas riquezas entre os pobres.

3.4 Que nos ensina para a vida diaria

O relato ensina a importancia de atoparse con Jesús: cambia á persoa; dá un sentido último á súa vida, e axúdalle a alcanzar a salvación (vivir eternamente en completa felicidade con Deus). Ademais, a valorar ás persoas que nos descobren un novo sentido da vida, máis humano e liberador; a confiar en que toda persoa pode cambiar, e a non clasificar aos demais polo seu grupo, pasado ou aparencia.

Jesús dá sentido da vida

«O Señor Jesús está sempre connosco e camiña sempre co seu Iglesia, acompáñaa e a custodia. Non dubidedes xamais da súa presenza!(…) Seguindo a Jesús atópase o verdadeiro sentido da vida e por iso o gozo verdadeiro e duradeiro.

Buscade sempre ao Señor Jesús, crecede en amizade con El, aprendede a escoitar e a coñecer a súa palabra e a recoñecerlle nos pobres presentes nas vosas comunidades». (Bieito XVI, Papa desde 2005 a 2013: Vaticano, 21 de decembro de 2005).

1 Explicar. Le cada apartado e contesta as preguntas:

a) Quen era  Zaqueo? Que fixo para atoparse con Jesús?

b) Que fai Jesús por  Zaqueo?

c) Que murmurou a xente?

d) Que fixo  Zaqueo despois de converterse a Jesús?

e) Que ensino descubriches para aplicar á túa vida?

2 Diferenciar. 

Escribe unha lista de cinco valores e bos comportamentos dunha persoa que quere cambiar a súa vida para mellor. E outra lista de cinco  antivalores e malos comportamentos dunha persoa egoísta e pesimista que non quere cambiar de vida.

• «3.4.  Crucigrama da vida de Jesús»:

http://roble.pntic.mec.es/jfeg0041/todo_ reliduques/ jesus/ jesus. htm

4º ESO: T. 2.3:A BIBLIA E As miñas COMPETENCIAS: UNHA GRAN EXPERIENCIA RELIXIOSA, Páx. 27, 1 E 2.

 

O SEGUINTE RELATO NARRA A EXPERIENCIA RELIXIOSA DE  NOÉ. PERTENCE Ao ANTIGO TESTAMENTO, Ao LIBRO DO XÉNESE, CUXA REDACCIÓN FINAL É DO SÉCULO V A.  C.

3.1  Noé e o diluvio universal ( Gén 6-9)

Ao principio dos tempos, existía moita maldade na humanidade.

Noé era un home xusto e fiel a Deus.

Un día, dixo Deus a  Noé: «Polo que a min respecta, chegou o fin de toda criatura, pois pola súa culpa a terra está chea de violencia; así que pensei exterminalos xunto coa terra. Fabrícache un arca de madeira de  ciprés.

Feixe compartimentos no arca, e  calafatéala por dentro e por fóra […]. 

Eu vou enviar o diluvio á terra para exterminar toda criatura vivente baixo o ceo; todo canto existe na terra perecerá. Pero eu establecerei a miña alianza contigo, e entrarás no arca coa túa muller, os teus fillos e as súas mulleres.

Meterás tamén no arca unha parella de cada criatura vivente, macho e femia, para que conserve a vida contigo

[…]. Recolle toda clase de alimentos e almacénaos para que vos sirva de sustento a ti e a eles».

Noé actuou como Deus pedíralle. Choveu tanto que pereceron todos os seres vivos que habitaban a terra firme, pero Divos non esqueceu a  Noé nin a todos os que vivían no arca. Por iso fixo soprar vento sobre a terra para que baixasen as augas.

Pasados corenta días,  Noé soltou (…) unha pomba para ver se baixaran as augas ata o nivel da terra, pero ao non atopar onde pousarse, volveu outra vez ao arca.  Noé esperou sete días máis, e de novo soltou a pomba. Esta vez, volveu pola tarde cunha poliña de oliveira no pico.

Resultado de  imaxes para gifs  noe

Así soubo  Noé que as augas baixaran ao nivel da terra.

Cando  Noé abandonou o arca, levantou un altar ao Señor. Deus bendixo a  Noé, prometeulle que xamais volvería castigar así aos seres humanos, e sinaloulle o arco da vella como sinal da súa alianza con todas as persoas e seres vivos.

 

3.2 Quen é o protagonista

imaxe❚  Noe.

Significa «de longa vida» e «descanso». Era fillo de  Lámec, agricultor e descubridor do viño ( Gén 9, 20-21). Morreu á idade simbólica de novecentos cincuenta anos. Os seus tres fillos eran  Sem,  Cam e  Jafet.

É considerado o pai da humanidade por sobrevivir ao diluvio, e un exemplo para os crentes pola súa gran fe en Deus.

3.3 Para interpretar correctamente o relato

Resultado de  imaxes para  Noé e o diluvio universal

Este relato non debe interpretarse literalmente. Divos non manda o diluvio para castigar. Deus quere que todos se salven (1 Tim 2, 4). Tampouco hai que interpretalo como un documento científico.

É un texto sacro que utiliza expresións simbólicas e míticas (o arca, o arco da vella, os números, a rama de oliveira, a pomba, etc.) para ofrecer unha explicación relixiosa a unha gran catástrofe natural, que realmente ocorreu en Mesopotamia (2500-2000 a.  C.).

Os autores do relato aproveitan esta circunstancia para reflexionar e extraer ensinos morais e relixiosos.

3.4 Que nos ensina para a vida diaria

O relato ensina a experiencia relixiosa que viviu  Noé: confiar no Deus que salva aos xustos e dá a oportunidade de recoñecer os erros e cambiar de vida. 

Tamén ensina a descubrir as consecuencias negativas que conleva para o mundo, o triunfo do mal sobre o ben. E a facer o posible para comezar unha nova vida baseada no ben.

• En parella, buscar en Google as respostas ás preguntas seguintes, escribindo «Arqueoloxía e Arca de  Noé» (por exemplo, en

http://www.aciprensa.com/noticia. php? n=11931 

ou en 

 http://cicen.galeon.com/enlaces1320263.html).

a) Existiu realmente o arca de  Noé? Descubríronse os seus restos? 

b) Que descubriu a ciencia da arqueoloxía?

1 En parella, realizade as actividades seguintes:

a) Resumide o argumento do relato.

b) Elixide a frase que máis vos guste del.

c) Escribide unha pregunta sobre o que esteades en desacordo.

d) Extraede un bo ensino do relato. Axudarvos do texto:

«Todo o que necesito saber aprendino do Arca de  Noé».

1. Non perdas o barco.

2. Lembra que todos estamos no mesmo barco.

3. Planea por adiantado. Non estaba a chover cando  Noé construíu o arca.

4.  Mantente en boa saúde. Cando teñas 60 anos, alguén pode pedirche que fagas algo moi grande.

5. Non escoites aos críticos; simplemente segue co traballo que necesita ser feito.

6. Constrúe o teu futuro en terra alta.

7. Por seguridade, sempre viaxa en parella.

8. A velocidade non sempre é unha vantaxe. Os carafio estaban a bordo xunto cos  saltamontes.

9. Cando esteas tenso, flota un intre.

10. Lembra, o arca foi construída por afeccionados guiados pola man de Deus; o Titanic, por profesionais.

11. Non importa a tormenta, cando estás con Deus, sempre hai un arco da vella esperándoche.

2 Dialoga coa clase sobre estas cuestións:

a)  Que contestarías á seguinte opinión?:

«O relato de  Noé e o diluvio universal é unha mentira porque é imposible crer todo o que conta ao pé da letra».

1º ESO: T. 2.3 APRENDO DA BIBLIA: A CREACIÓN, Páx. 27, 1 A 4.

  Os seguintes relatos nárranse no Antigo Testamento, no libro do Xénese, cuxa redacción final foi realizada no século v a.  C. Tratan sobre a creación por Deus do mundo e os seres humanos. 

3.1 Os relatos sobre a creación de Deus 

■Primeiro relato ( Gén 1, 1-31; 2, 22)

«Ao principio creou Deus o ceo e a terra. A terra estaba informe e baleira; a tebra cubría a superficie do abismo, mentres o espírito de Deus cerníase sobre a face das augas. Dixo Deus: “Exista a luz”. E a luz existiu… (…) Chamou Deus á luz “día” e á tebra “noite” (…) o día primeiro.

 E dixo Deus: “Exista un firmamento entre as augas, que separe augas de augas”. E fixo Deus o firmamento e separou as augas (…). Chamou Deus ao firmamento “ceo” (…) o día segundo.

 Dixo Deus: “Xúntense as augas de debaixo dos ceos nun só sitio, e que apareza o seco”. E así foi. Chamou Deus ao seco “terra”, e á masa de augas chamou “mar”. E viu Deus que era bo. Dixo Deus: “Cúbrase a terra de  verdor” (…). E así foi. (…) E viu Deus que era bo (…) o día terceiro. Dixo Deus: ”Existan  lumbreras no firmamento do ceo (…)”. (…) E así foi. (…) E viu Deus que era bo (…) o día cuarto. 

Dixo Deus: “Bulan as augas de seres viventes (…)”. (…) E viu Deus que era bo (…). Logo bendíxoos (…) o día quinto.

 Dixo Deus: “Fagamos ao home á nosa imaxe e semellanza (…)”. (…) E creou Deus ao home á súa imaxe, a imaxe de Deus creouno, home e muller creounos. Divos bendíxoos e díxolles Deus: “Sede fecundos e multiplicádevos (…)”. (…) Viu Divos todo o que fixera, e era moi bo (…) o día sexto (…) e descansou o día sétimo de toda a obra que fixera». 

■Segundo relato ( Gén 2, 4-22)

«O día en que o Señor Deus fixo terra e ceo, non había aínda matogueiras na terra, nin brotaba herba no campo (…) pero un manancial saía da terra e regaba toda a superficie do chan. 

Entón o Señor Deus  modeló ao home do po do chan e  insufló no seu nariz alento de vida; e o home converteuse en ser vivo. Logo, o Señor Deus plantou un xardín en Edén, cara a Oriente, e colocou nel ao home que había modelado. O Señor Deus fixo brotar do chan toda clase de árbores (…), ademais, a árbore da vida en metade do xardín, e a árbore do coñecemento do ben e o mal (…). 

Entón o Señor Deus  modeló da terra todas as bestas do campo e todos os paxaros do ceo, e presentoullos a Adán, para ver que nomee poñíalles (…) pero non atopou ningún como el, que lle axudase. Entón o Señor Deus fixo caer un letargo sobre Adán, que se durmiu; sacoulle unha costela, e pechoulle o sitio con carne. E o Señor Deus formou, da costela que sacara de Adán, unha muller e presentoulla a Adán».

3.2 Quen é o protagonista 

❚ Deus Creador.

É o Deus da Biblia, de Xesucristo e da Igrexa. O arco da vella simboliza na Biblia a alianza e amizade entre Deus e as persoas.

3.3 Para interpretar correctamente os relatos

Estes relatos son textos relixiosos. Non hai que interpretalos literalmente, nin como textos científicos. O primeiro está escrito como poesía relixiosa e o segundo como relato popular con metáforas. Foron escritos coa inspiración de Deus e cos coñecementos daquela época.

3.4 Que nos ensina para a vida diaria

Os dous relatos ensinan a fe en Deus como Creador do universo e do ser humano, que dá vida a todo e a todos. E que toda vida, especialmente a vida humana, é sacra porque ten a súa orixe en Deus. Por iso, debemos coidar e conservar a vida na Terra, principalmente a humana.  

1 Completa na túa  pc o cadro cos datos dos dous relatos:

 Primeiro relato … … Segundo relato

 Que existía ao principio? (…) (…)

 Que creou Deus primeiro? (…) (…) 

Onde puxo Deus ao home? (…) (…)

 Cal é a súa orixe? (…) (…)

 2 Que che ensinan estes dous relatos? 

3 Que ensina o Papa sobre a creación e a evolución?

Creación e evolución

«Cando lemos no Xénese o relato da creación, cremos imaxinar que Deus é un mago, que cunha  varita máxica fixo todas as cousas. Pero non é así.

 El creou aos seres e deixoulles desenvolverse segundo as leis internas que deu a cada un, para que alcanzasen o seu propio desenvolvemento. Deu a autonomía aos seres do universo ao mesmo tempo que lles aseguraba a súa continua presenza, dando o ser a toda realidade. (…) Divos non é un mago senón o Creador que dá o ser a todas as cousas. (…) 

O Big- Bang, que hoxe se sitúa na orixe do mundo, non contradi a intervención dun creador divino, ao contrario, requírea.

A evolución da natureza non contrasta coa noción de creación, porque a evolución presupón a creación dos seres que evolucionan».

 4 Responde á seguinte opinión: 

«Os relatos da Biblia sobre a creación son mentiras. É imposible crear o universo en seis días, e formar ao home do po da terra, e á muller dunha costela súa».

1º Bach: T.2.2.1: Ser humano en Xénese: páx 34, 9+10; páx 37, 11.

 -  https:// epe. edebe. com/

https:// epe. edebe. com/ epe/ content/5559/ detail

https:// epe. edebe. com/ content/ view/12881/0/0/html5/ index.html -

9+10: Ler relatos de Creación en Xénese 1 e 2 e indicar funcións do ser humano como criatura. Poñer unha imaxe ou vídeo que o expoña.

11: Facer lista de sentimentos propios de Cristo .( Filipenses 2, 4 s)

 Posibilidades de atopar sentido a través de Deus:

 http://www.buscoalgomas.com/

https://www.youtube.com/watch?v= prxuI1 MW_ R4# t=79